In Morpheus’ armen

Ik vertoef op ’t heerlijke Griekse eiland Kreta. Het wordt een jaarlijks ritueel zo langzamerhand. Iedere meivakantie is de aantrekkingskracht voor mij onweerstaanbaar. De kille winter achter me laten en alvast een voorproefje nemen op de zomer, heerlijk genieten. Van zon, zee, kids en van deze plek die barst van de historiek.

Het geeft me gelegenheid een stapeltje slaapliteratuur weg te werken en ik gun mijzelf ook de nodige praktijkervaring, want slapen gaat vanzelf hier. Met het geluid van golven die breken op de branding, de zon nog op mijn huid. Bijtanken voor een jaar, een weekje pure rust. Al weet ik dat slaap inhalen helemaal niet kan. Toch voelt het fijn, in Morpheus’ armen.  En ik gun mijzelf ook altijd een niet-slaap-boek, voor als ik na een paar dagen eindelijk in die zen-modus kom. Daarvoor pikte ik Stephen Fry’s Mythos op. Waar anders kun je dit boek beter lezen dan in Griekenland zelf?

Intriges en historiek, gebundeld in één. En ik had het kunnen weten, aan slapen ontkom je nooit. Maar ik weet wel nu waarom juist slapen hier zo heerlijk gaat: de bakermat of all sleep is Griekenland…

Afbeeldingsresultaat voor hypnosHypnos, de god van de slaap. Je kent hem vast, van het woord ‘hypnose’. De beste god stond niet alleen, hij is namelijk de tweelingbroer van Thanatus, de god van de dood. Hoe treffend dat die twee zo hand in hand worden gezien, slapen als inactieve mysterie. De beide goden zijn zonen van Nyx, de godin van nacht. Ja, mooi hè. Die Grieken zijn toch best goede storytellers. Papa was Erebus, god van het duister. Dus in nevelen gehuld, omgeven door het donker des nachts vertoeven wij in de wereld van Hypnos. En als we daar niet uitkomen, dan neemt broerlief het over.

Net als slaap zelf, het is verre van ‘niets doen’, stond ook Hypnos niet bepaald stil. Hij kreeg vele zonen, bezig mannetje (denk dat hij niet zoveel praktijkervaring opdeed met zijn eigen talent). Zo is daar Oneiroi, die symbool staat voor alle soorten dromen die er bestaan. En Morpheus, wie kent hem niet (nee, niet die van The Matrix). Hij was opper-baas, beetje een bazig mannetje die regeerde over zijn broers. Maar hem ken je van de uitspraak ‘In Morpheus’ armen’ wat je zegt als iemand heel diep in slaap is.

Ook hier ontkom je niet aan het spirituele. Dat vind ik grappig. Want oh, ik heb zo lang getwijfeld of ik het fluisteren wel moest en kon combineren met het slapen. Of ik dat wel moest doen. Of het niet een vreemde combinatie was, het aardse en praktische van deskundige zijn, gecombineerd met het fladderige van fluisteren. En heé, komen de oude Grieken aan met goden die vleugeltjes hebben. Niet op hun rug, zoals het engeltjes betaamd, maar hopsa, uit het hoofd. Uit de slapen om precies te zijn. Letterlijk verbonden aan elkaar, slapen en fladderen 😉

Schermafbeelding 2018-04-17 om 15.28.42

 

 

 

 

 

Advertenties

Tags:, , , , ,

Categorieën: Algemeen

%d bloggers liken dit: