Een decennium lang youtube & slaapdeskundige….

Time flies…

Dat blijkt wel als ik even google-video afspeur op zoek naar geschikte filmpjes over baby’s die rustig in slaap vallen. Na filmpje één wordt de volgende automatisch geladen. En kijk nou, staat daar ineens de jongere versie van mijzelf op mijn scherm. En daarna weer. Best schrikken hoor. Hoeveel rimpels je erbij kunt krijgen in tien jaar tijd. Het gaat zo geleidelijk hè…Gelukkig komt daar ook een boel ervaring en wijsheid voor in de plaats. En eerlijk is eerlijk, dat vind ik eigenlijk mooier. Ik zou nu niet willen ruilen met die mij van toen op YouTube.

Maar hée, neusje op de feiten gedrukt. Het is inderdaad tien jaar geleden dat ik begon op YouTube met allerlei filmpjes over slaap- en draagproducten voor de winkel en ’t babyspullenimportbedrijf die ik toen net begon (en al jaren geleden heb verkocht, met Thuiswinkel Awards en al). Ewan het slaapschaap, de Snug & Tug inbakerdoeken, merino babykleding, love2swaddle en Ergococoon: ja, die mocht ik naar Nederland halen. Ze worden me soms nog getipt door moeders en daar moet ik dan even om grinniken. Maar goed, dat zijn oude koeien. Die jongere versie van mij op het scherm is dat nog lang niet. Jeetje. Wist ik toen veel. Kon ik het maar zeggen aan de mij van toen.

Schermafbeelding 2018-04-03 om 21.18.45Stilte voor de storm

Ik had mijn eerste twee boeken al geschreven, nominatie voor beste managementboek op zak en net mijn start gemaakt in mamaland. Baby in een ritme zou twee jaar later volgen, eerst nog dochter drie krijgen voor de inspiratie daarvoor. Slaapconsulten startte ik voorzichtig dat jaar, omdat zoveel moeders me dat vroegen naar aanleiding van die twee boeken. Gewoon, via e-mail, Facebook en Youtube en ja Twitter, dat gebruikte je toen nog. De Stichting Onrustige Baby zou volgen. Ik was aan het pionieren met alles: de webwinkel, de filmpjes, het hele ‘social gebeuren’. En er was zo verschrikkelijk veel werk, met drie koters, de boeken, persaandacht, de hard groeiende winkelbedrijven, de prijzen, personeel, outsourcing,  weer ziek worden dankzij mijn auto-immuunziekte en er geen tijd voor hebben want alles moest dóór, zoveel mensen afhankelijk van mij. Man, wat een gekte.

Passie

Rust wilde ik. Terug naar het begin. Naar mijn passie. Mijn hart. Het schrijven. Het helpen. Ik was zo druk bezig met regelen, anderen aansturen en zelf naar de achtergrond verdwijnen. Het schrijven, mijn zuurstof, amper tijd voor, toen. Wel jong, niet onbezonnen. Want ik maakte een bold move. Volgde mijn hart. Verkocht de boel en kreeg mijn vierde wondertje.

Een sabbatical van een jaar had ik mijzelf gegund. Om nu eens écht te genieten van deze tijd en ook eens écht te kunnen herstellen van alles. En ik mocht ook eigenlijk niets, concurrentiebeding enzo. Inmiddels was dat derde oog van mij geopend tijdens de zwangerschap, zo intuïtief en spiritueel had ik al contact met mijn mannetje voordat hij er in den lijfe was. Dat wilde ik verder uitpluizen. Maar ja, dan beland je met spoed in het ziekenhuis. Herstel je schoorvoetend om daarna geconfronteerd te worden met het feit dat de medicatie waar je afhankelijk van bent niet meer leverbaar is. Instellen terwijl je nog aan het ‘afstellen’ bent is als klein duimpje op zoek naar de broodkruimels die zijn verdwenen. Een achtbaan, dat is waar ik weer in terechtkwam. Een baby die géén reflux had, at last, zat ik zelf in de lappenmand. Ik stuiterde terug, ofcourse: heb je een keuze als moeder? Volgde -ziek of  niet- allerlei opleidingen om koers te bepalen. En ineens was alles ook helder. Ingefluisterd misschien wel. Boekideeën voor de komende tien jaren. Internet nog verder omarmen, online trainingen, nieuwe consulten, een opleiding voor droomritmecoaches. Ik hoefde alleen nog ‘even’ een boek op te leveren en dan zou ik daar allemaal tijd voor hebben.

Challenge

Het leven heeft er een handje van bij mij om me steeds uit te dagen. Net als ik denk balans te vinden en te kunnen doorpakken, net als ik bruis van duizend ideeën, gebeurt er altijd wat. Om te kijken of ik koers kan houden. Of ik dit wel echt wel. En kán misschien wel. Een ziekte, een stukje pech, een refluxbaby. En op dit punt in mijn leven kwam dan de echtscheiding. Ik weet wel waar de rimpels vandaan komen. En dat jurkje pas ik ook wel weer. Maar ik stuiter terug en ben dan altijd sterker dan voorheen. Dat hebben mijn ukjes me wel geleerd. Ook nu, juist nu ik alleen voor ze zorg. Ik maak altijd zin van de onzin, geef de dingen een meaning. Want ze gebeuren niet voor niets. Doe je er niets mee, komen ze des te groter nog eens langs. De ervaring, het maakt je zoveel rijker en alles wordt er zoveel beter en persoonlijker van. En dat dit zo ook weer voor mijn neusje stond, ik snap het wel in retroperspectief. Het klinkt misschien heel gek, maar ik ben er dankbaar voor en blij mee. If it doesn’t kill you it makes you stronger’. Dan voel ik me nu wel superwoman. Want ik ga nu doorpakken, al mijn plannen worden stuk voor stuk waarheid. Geen wishful thinking, het gebeurt al. Omdat de tijd gewoon nu is. Omdat de ik van nu dit pas echt kan. Ik moest nog groeien, dat snap ik nu.

Dus hé rimpelloze dame op youtube. Leuk bezig. Vooral doorgaan. Maak je borst maar nat, maar weet a brand new you wacht aan de andere kant van dit decennium. And she’s unstoppable. Omdat ze het nu met kennis én kracht doet en nu wel bij haarzelf blijft. Alle zintuigen nu ingezet, all of me present. De vlam van passie…deze doof je nooit. 

x

Schermafbeelding 2017-07-18 om 14.26.03

 

 

 

 

Advertenties

Tags:

Categorieën: Algemeen

%d bloggers liken dit: