Met een beetje pokon…

Ik heb een binnenplant, groeiend en bloeiend en maar liefst twee jaar en acht maanden oud. Waarom weet ik dat? Wie houdt nu de leeftijd van zijn plant bij? Nu, dit is een bijzonder plant. Hij leeft namelijk nog. Ik heb best groene vingers; een prachtige tuin en een florissante moestuin om dit te bewijzen. Maar dat is in de woeste natuur buiten, waar andere regels gelden dan in de nog woestere natuur binnen de deuren van Huize Lampe. Waar andere gevaren heersen, die het leven van een binnenplant nagenoeg onmogelijk maken. Deels door mismanagement (pokon, verse aarde en wat water wat in drukke tijden wordt vergeten), deels door misbehaviour: dreumeshandjes die op ontdekking gaan, peuterhandjes die zelf willen doen en kleuterhandjes die met liters water willen bewijzen dat ze errug goed hebben geleerd op school om voor plantjes te zorgen. Afgetopt met opgroeiende kittens die tijdens de woeste jacht op vliegen en libelle’s niet op een plantje meer of minder kijken, maar uiteraard het plantje zelf ook graag ontdekken. Mijn plantje heeft een zwaar bestaan. Het is een wonder dat hij nog leeft. Ik ben trots op mijn plant.

Ik kocht hem twee jaar en acht maanden geleden, toen ik hoogzwanger van Suus als ‘uitje van de dag’ het tuincentrum uitkoos om mijn twee dametjes ook wat te vermaken tijdens een regenachtige dag. Al waggelend zocht ik het tuincentrum af, gezien mijn toestand (30 kilo+ en 40 weken zwanger) best een uitdaging. Ruim twee weken later, mijn dametje liet graag op zich wachten waardoor ik inderdaad 43 weken zwanger was voor de snelle rekenaar, stond het plantje er olijk bij in zijn zilveren potje toen Suus het levenslicht zag. Dat maakt plantje ook erg bijzonder. Terwijl Suus groeide en bloeide, groeide en bloeide plantje met haar mee, pal naast haar slaapkamertje. En nu is het tijd om plantje te gaan belonen. Hij wordt groot en mag een nieuwe pot, met nieuwe pokon. Tegelijkertijd met Suus. Want dankzij de ‘mama pokon’ is ook Suus toe aan een nieuwe fase.

Na twee jaar en zeveneneenhalve maand iedere dag en iedere nacht  bij me te zijn geweest (ik word sentimenteel), gaat ze morgenochtend voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Een moment waar ik al maanden een draai van in mijn buik krijg. Kleine meisjes worden groot. Morgenochtend is er twee hele uren lang absolute stilte in huis. Oorverdovende stilte, waarin ik gewoon kan blijven zitten en niet steeds hoef op te kijken of op te springen. Stilte om van te genieten. Ondanks de ervaring die ik heb met haar zusjes, weet ik dat ik die twee uren met mijn ziel onder mijn arm loop en pijn in mijn moederhart heb. Dankzij de ervaring met de zusjes weet ik ook dat ze geweldige pret zal hebben, moe maar stuiterend naar me toe zal komen zodra ik haar weer ophaal en direct de dag erop wel weer zou willen gaan. Suus is er meer dan klaar voor namelijk. Nu ik nog. (Ach, ik kan altijd nog met mijn plant gaan praten).

Advertenties

Categorieën: Stephanie schrijft

%d bloggers liken dit: