Sensatiejournalistiek

RTL4 heeft stage gelopen bij de Prive, daar lijkt het op het moment even op. Sensatiejournalistiek van de eerste orde, met de huilbaby in de hoofdrol. Dat het item wordt gebracht is geweldig. Maar de wijze waarop is erg jammer. Want het wordt opgeblazen en uit verband getrokken, met als grote slot dat het toch vooral de ouders zijn die overdrijven. En zo wordt een belangrijke zaak, het helpen van de huilbaby, overschaduwd en ouders angst ingeboezemd.

Artsen waarschuwen voor gevaarlijke therapie baby’s

Dat is de kop van het betreffende item op televisie en op de website. Het boezemt direct angst in. Wat is er aan de hand? Volgens RTL4 is er een ‘wildgroei aan therapeuten die baby’s behandelen door ze dubbel te vouwen of diep te buigen.’ Dat is ernstig, want een dergelijke behandeling is gevaarlijk, uit den boze en moet verbannen worden. Dat voorop gesteld. De onderzoeksredactie heeft boven water gehaald dat ‘tientallen therapeuten zich bezig houden met dit soort behandelingen. En het worden er steeds meer. Ook reguliere zorgverleners zoals fysiotherapeuten houden zich bezig met deze behandelingen.’ Het probleem, aldus het item, is dat steeds meer reguliere fysiotherapeuten en osteopaten slechts een paar lessen volgen en zich vervolgens tot cranio sacraal therapeut benoemen. En juist deze zogenaamde professionals gebruiken de gevaarlijke behandeling, is het vermoeden wat in het artikel wordt neergezet.

Het feitelijke probleem hier is dus niet dat er een gevaarlijke therapie voor baby’s in omloop is. Want dat baby’s buigen uit den boze is, daar is bijna iedereen het over eens. Het feitelijke probleem zijn die paar mensen die het daar niet mee eens zijn en bezig zijn de boel te bedonderen. Op een gevaarlijke manier. Vergelijk het met iemand die een paar lessen Spaans heeft gevolgd en zich dan vervolgens een leraar Spaans noemt. Nu val je in het geval van dit voorbeeld snel door de mand. Maar in het geval van de craniosacrale therapeut zal menig ouder niet weten hoe het wel moet en dus niet doorhebben dat het verkeerd gaat. Als ouder hoef je dat ook niet te weten, wat je wel moet weten is dat er beroepsgroepen zijn en dat de betere professional altijd hierbij is aangesloten. Het feitelijke probleem is dus dat 1) ouders te weinig weten van beroepsgroepen en het belang hiervan en 2) er te weinig controle en regulatie is op dit soort beroepen. Dat is slecht voor de beroepsgroep, want alle osteopaten en craniosacraal therapeuten worden nu gebombardeerd tot Satan. En dat is heel erg slecht voor de huilbaby en zijn ouders, die verkeerd worden geholpen en nu ook in een verkeerd daglicht worden gezet.

Osteopaat is een kwakzalver?

De huis- en kinderarts die in het artikel van RTL4 aan het woord komen, reppen niet over een therapie die kwaadaardig is. Ze reppen over de bewuste behandeling waarbij de baby wordt gebogen of in een foetushouding wordt gedwongen. Nogmaals, die behandeling is slecht en daar moet ook echt een halt toe worden geroepen. Dit betekent echter niet dat huis- en kinderartsen waarschuwen voor een gevaarlijke therapie. Ze waarschuwen voor kwakzalvers. Het buigen van baby’s is namelijk geen therapie, is geen normale gang van zaken.  Een goed opgeleide osteopaat zal deze behandeling nooit uitvoeren, wat de Nederlandse Osteopaten Federatie (NOF) ook aanhaalt in hun reactie. Osteopatie respecteert de bewegingsgrenzen, is een zachte behandeling. De juiste osteopaat heeft uitgebreide medische vooropleiding en een osteopatie opleiding gevolgd en is geregistreerd bij de Federatie. Net zoals een huisarts geneeskunde heeft gestudeerd, alsmede de specialisatie tot huisarts heeft gedaan en is geregistreerd bij de Nederlandse Verenging voor Huisartsen. Juist die registratie vertelt jou, als zoekende ‘leek’, dat je met een professional te maken hebt. Wel zo belangrijk als het om je baby gaat.

Schijnbaar moet er meer gebeuren, om het kaf van het koren te scheiden. Je mag bijvoorbeeld in Nederland ook niet zomaar een titel voeren als je deze niet hebt. Dat is strafbaar. Waarom mag je jezelf dan wel therapeut noemen? Waarom is daar geen controle op? Ambtenaren bezigen zich dagelijks om te voorkomen dat jouw balkon geel wordt geverfd of dat die rotte boom in je voortuin wordt gekapt. Maar er is dus niemand die zich bezig houdt om te voorkomen dat huilbaby’s bij kwakzalvers terechtkomen, ouders in de maling worden genomen en beroepsgroepen kapot worden gemaakt. Want er zijn nu erg veel goede osteopaten die een erg rustige kerst tegemoet gaan. Terwijl ze met opleiding en passie zich inzetten voor hun patientjes. Dat is niet eerlijk. Zeker niet als je bedenkt dat een dikke tien jaar geleden het alternatieve circuit in opspraak kwam en onderzocht werd na de dood van Sylvia Millecam. Schijnbaar is er in een decennium dus weinig veranderd.

Brand!

In die zin ben ik blij met dit item: er wordt erg hard en ongenuanceerd iets geroepen (en uit verband getrokken), maar in de kern is het goed dat er brand wordt geschreeuwd. Want er is zeker een brand aan woeden en het moet snel worden geblust. Hopelijk gaat dit item dat teweeg brengen.

Erg jammer vind ik de conclusie van de huisarts en het einde van het artikel, waarin staat:

“Huisartsen en kinderartsen maken zich vooral ook zorgen over het gemak waarmee ouders naar deze alternatieve therapeuten gaan. Ze laten zich vaak niet goed te informeren en zonder eerst bij de gewone arts of het consultatiebureau langs te gaan. Ouders met een huilbaby zijn volgens de artsen vaak wanhopig en dat is begrijpelijk, zeggen zij. “Maar waarom moet een kind altijd stil zijn? Er zijn baby’s met meer temperament en sommigen zijn emotioneler”, zegt huisarts Van Duin. “Het is een lastige boodschap. Maar dat moeten ouders toch echt leren accepteren.” Kinderarts Verlaat wijst erop dat ziekenhuizen vaak ook behandelingen voor huilbaby’s aanbieden.”

Hiermee wordt de zwarte piet weer eens naar de ouders geschoven. Ik vermoed dat de betreffende huisarts weinig ervaring heeft met huilbaby’s. Anders zeg je dit soort dingen niet. Om een reactie te geven:

‘Het gemak’ waarmee ouders naar alternatieve therapeuten gaan? Menig ouder die ik tref via de Stichting OnrustigeBaby.nl heeft al een heel traject bewandeld. Van Consultatiebureau naar huisarts naar Consultatiebureau naar huisarts naar kinderarts, en werd niet geholpen. Vaak onterecht. Hun baby werd gezien als ‘wakker’ of ‘overprikkeld’ terwijl er sprake was van een medische afwijking. Te vaak en te makkelijk wordt het huilen afgedaan als zijnde ‘het hoort erbij’ of ‘ouders weten gewoon niet meer hoe het is’. Ik durf erop te wedden dat menig huisarts eigenlijk niet weet hoe het is. Om 24 uur per dag, 7 dagen per week, 4 weken per maand, vaak meer dan 6 maanden in het jaar met een huilende baby te zitten. Wat dat met je doet, wat het met je kind doet. Dan zoek je naar een oplossing. En als het reguliere circuit je niet wil helpen en je gewoon voelt dat er wel wat aan de hand is, dan zoek je verder. Het gemak? Het lijkt me een enorme omweg welke onwijs veel energie, tranen en geld kost (want alternatief is vaak niet vergoed door de verzekering), wat gewoon voorkomen kan worden door ouders serieus te nemen en beter te begeleiden. Deze ouders zijn veelal heel goed geinformeerd, kennen alles op het web en in boeken van voor naar achteren. Soms is dat ook probleem, de ouder is immers niet de professional. Maar juist deze ouder, die wel degelijk langs huis- en consultatiebureauarts gaat, moet het wel zelf oplossen. Ze zijn inderdaad wanhopig. Niet omdat hun kind altijd stil moet zijn, wel omdat ze niet geholpen worden. Door het zo te stellen chargeer je het probleem wel enorm. En hoe zit het dan met ouders van een tweede of derde kind wat een huilbaby blijkt te zijn? Die zijn gepokt en gemazeld en verwachten echt niet dat baby’s altijd stil zijn. Ook een baby met meer temperament of een overemotionele variant heeft begeleiding  nodig. Een stempel op het voorhoofdje drukken en simpelweg zeggen dat dit de oorzaak is, is natuurlijk geen oplossing. Juist een temperamentvol of prikkelbaar exemplaar heeft zoveel baat bij regelmaat en eventueel inbakeren. Maar dat moet dan wel aan de nieuwbakken ouders verteld worden. Daar loopt de begeleiding spaak. Want er zijn inderdaad ziekenhuizen die begeleiding aanbieden. Maar hoe kom je daar als de huisarts je al verteld dat huilen er gewoon bij hoort en je dit maar gewoon moet accepteren? Je haalt de ziekenhuisdeuren niet eens. Met als waarschijnlijke conclusie bij de ziekenhuizen dat er geen behoefte is aan begeleiding omdat er toch niet zoveel huilbaby’s zijn?

Geraakt

Het hele item maakt me behoorlijk vurig. Het raakt me als begeleider van zovele ouders die ik al zo desperaat heb gesproken en vervolgens heb kunnen helpen met een simpele analyse, aanpak en/of doorverwijzing. Ik heb gemerkt dat mijn aanpak werkt. Hierbij wordt eerst bekeken of de baby fysiek pijn heeft. Als dat het geval is, moet een baby naar een kinderarts, punt. Is er geen pijn, dan kan met een aantal vragen wordt bepaald welk type onrust er is en zo een stappenplan en schema worden opgezet waarmee rust en ritme wordt verkregen. Het werkt altijd.Het is geen hogere wiskunde. Maar huis- en kinderartsen moeten wel even deze ouder begrijpen, de juiste vragen stellen. Observeren en analyseren in plaats van  veroordelen met vooroordelen.

Het item raakt me ook als moeder, want ook ik heb tot drie keer toe een huilbaby in mijn armen gehad. Dag en nacht. Met alle ervaring en kennis die ik had, kreeg ik mijn over-emotionele, prikkelbare, wakkere, pientere en pittige meiden niet rustig zonder refluxmedicatie. Met die medicatie en met regelmaat en inbakeren werden onze donderwolkjes lachenbekjes. Dat kwam niet doordat ik ‘met gemak’ het huilen maar ‘accepteerde’. Want geloof me, dat heb ik vaak genoeg gehoord. Om achteraf te vernemen dat ik wel degelijk gelijk had en er goed aan had gedaan om door te zetten. Het is geen uniek verhaal, weet ik nu. Dat is juist zo verdrietig.

Missie

Als de overheid of betreffende beroepsgroepen nu eens beter reguleren, zorgverleners nu eens samenwerken in plaats van elkaar tegenwerken en ouders nu eens serieus nemen als ze stellen dat baby teveel huilt, dan is er straks amper nog behoefte om een kwakzalver op te zoeken. Het is immers niet meer nodig, daar de ouders niet meer wanhopig worden omdat ze geholpen worden. Het beschuldigende vingertje der artsen mag de eigen kant op wijzen. Pas als alle baby’s van een maand en ouder niet meer overmatig huilen en ouders zich niet meer wanhopig of niet geholpen voelen, dan mag men betweterig en hooghartig zijn. Dan zijn er veel minder baby’s die hun prille leventje erg verdrietig beginnen. Kijk, daar komt mijn missie van het helpen van ouders met onrustige baby’s weer om de hoek kijken…

Mijn raad voor wanhopige ouders: blijf aan die bel trekken, blijf jezelf goed informeren. Wees stellig en hardnekkig. Als het gevoel bestaat dat de baby overmatig huilt, dan klopt dat gevoel bijna altijd. De juiste plek om aan de bel te trekken is bij professionele zorgverleners. Het beste bij huis- of kinderarts. Er zijn veel partijen die van alles claimen rondom de huilbaby. Google ze, check hun credenties en aansluitingen bij verenigingen als je zonder verwijzing terecht kunt. Blijf kritisch.

Stephanie Lampe

Onrust & slaapdeskkundige
Auteur van slaap & onrustboeken die helpen
Oprichtster stichting http://www.Onrustigebaby.nl

Advertenties

Categorieën: Reacties op actualiteiten

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: