Eerste hulp

Deze middag bracht ik door op de Spoedeisende Hulp. Terwijl ik het regelwerk aan verrichten was voor de opname, werd een vrouw in een rolstoel naar de deur gerold. Ze wachtte rustig en had een gloed om haar heen. Het onmiskenbare huiltje van een pasgeboren baby, wat niet veel later de ruimte vulde, bevestigde mijn vermoeden: Hier zat een nieuwbakken mama, met haar kroost veilig verborgen voor koude, dicht haar aan. Ze keek verliefd naar beneden. Buiten deed een auto verwoedde pogingen strak voor de deur in te parkeren. Twee mannen waren met zweet op hun hoofd erg actief met een maxi-cosi. Het leed van een nieuwbakken vader: onder tijdsdruk voor ‘t eerst een autostoeltje klaarzetten is geen sinecure. Zodra de klus is geklaard, komen de twee naar de nieuwbakken moeder gesneld. Vol trots wordt aan iedereen vertelt dat ze voor het eerst papa en mama zijn geworden. Ik weet nog goed hoe ik daar 7,5 jaar geleden in die rolstoel zat, met mijn roodharige baby onzeker en onwennig tegen me aangeklemd. Hoe mijn man met zweet op zijn voorhoofd alles zo goed mogelijk regelde. Hoe we met blosjes op onze wangen weer naar huis reden, gevuld met spanning, emotie, hormonen en een dosis adrenaline. Ik zie het weer gebeuren, zo In mijn ooghoeken.

Naast ons in de wachtkamer zit een moeder, met een zoontje van 3,5 maand oud te wachten. Haar zoontje gaat niet lekker, ze is in gedachten verzonken. Een continue frons op haar voorhoofd, haar gedachten elders. Om de paar minuten kijkt ze in de maxi-cosi, die op haar schoot rust. Niet veel later wiegt en schommelt ze door de ruimte, maakt ze sussende geluiden. Het is geen huilbaby, dat merk ik direct aan de toon en aard van het huilen. Mijn huilbabyinstinct wil in geen enkele situatie uitgezet worden en stond ook nu even op scherp. Het instinct blijkt even later te kloppen. Gelukkig, dat dit het euvel niet is. En gelukkig dat er ‘iets normaals’ wordt gevonden. Dan kan deze moeder lekker het traject in en over een korte tijd weer genieten. Ik weet nog hoe wij op de eerste hulp zaten. Meerdere keren, met onze zelfde roodharige dochter. Krom van zorgen, stijf van adrenaline en  gebroken door moeheid. Zonder iets tastbaars in handen te krijgen, tot het moment dat we op de kop af 7 jaar geleden in exact deze week in November wel wat tastbaars te horen kregen: ziekenhuisopname. Hoe je hart dan breekt, je lijf je weer volpomt met hormonen om deze periode door te komen, hoe je instinct, liefde en zorgen alles overwinnen en je voorbij jezelf trekken. Ik zie het weer gebeuren, zo in mijn ooghoeken.

Als de avond is gevallen en het donker de uitgang omhult, begeef ik me huiswaarts. Ik stap opzij, want zwaailichten staan voor diezelfde deur waar eerder op de dag nog de nieuwbakken moeder op haar roze wolk zat. Op het brancard wordt een jonge vrouw, meisje nog, naar binnen gereden. Buiten bewustzijn en in een stabiele zijligging. Achter de brancard en de broeders holt een vrouw met een nog open jas en een wilde, zorgelijke blik in haar ogen. Ongetwijfeld is dit een moeder die vol zorgen achter haar dochter aan rent. Ik ken de situatie gelukkig niet, maar herken de zorg van de keren dat ik met een van mijn meisjes met spoed bij een arts zat. Ik zie het gebeuren, voor mijn ogen.

En zo voltrekt zich een cirkel der mama’s op een middag op de Spoedeisende Hulp. Van de start van een pril leven, met alle hoop en onwennigheid en bijbehorende zorgen, tot een volwassen geworden leven, met misschien wel grotere zorgen. Mama’s…Een ziekenhuis heeft een Spoedeisende Hulp, maar mama’s zijn de eerste hulp en de eerste lijn.  Eigenlijk is het heel mooi om te zien, vanuit mijn ooghoeken of voor mijn ogen. Alleen het ervaren, dat went nooit.

Advertenties

Categorieën: Stephanie schrijft

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: