traantjes

Dat was even wat stilte. Maar niet zonder reden: Het breiwerk is gedaan. Alle lettertjes staan wel op het scherm, geordend ook nog. En dat betekent dat alle ervaringen van moeders kunnen worden ingevoegd. Dat zijn er genoeg, dankzij de vele reacties op de oproep op twitter en in de nieuwsbrief. Wat is het fijn zoveel te ontvangen, zoveel moeders te treffen die willen helpen. En wat is het mooi de ervaringen te lezen.

Normaal gesproken lees je pas wat men van je boek vindt als het er  goed en wel is. Het is dus altijd even een gok of je goed zit. Je kunt immers zelf wel denken dat je een goed onderwerp hebt, maar het blijft afwachten of het ook echt zo is. Maar niet deze keer! De mails die ik heb ontvangen van zowel zorgverleners als moeders vertellen allemaal hetzelfde: was het boek er maar eerder geweest. Ook de inhoud van de mails vertelt me identieke verhalen: van verkeerde adviezen en diagnoses en onnodig lang letterlijk in het zuur zitten. Totdat mama boos wordt en dan verandert er alles.

Ik lees de ervaringen met tranen in mijn ogen. Ik weet zo goed hoe het is en dat is een zeer wat  nooit echt overgaat. Je voelt de wanhoop en de pijn. Maar ook de opluchting en het genieten als de donkere wolken zijn verdreven. Ik voel de woede van niet serieus genomen worden. En de frustratie omdat het onnodig lang duurt eer er een behandeling is. Dat maakt het -eerlijk gezegd- soms ook heel moeilijk om bepaalde delen te schrijven. Je trekt toch steeds weer een pleister van drie wonden in mijn geval. Tegelijkertijd is het heel goed, want ik zie ook wat er verandert. En dat is toch mijn missie.

Er zijn bijna zeven jaren verstreken sinds ik voor het eerst in het refluxschuitje zat. Vier jaren sinds ik het voor de tweede keer mocht meemaken en wederom op hetzelfde ‘gedoe’ stuitte, wat me deed besluiten niet boos maar daadkrachtig te worden en van start te gaan met Onrustigebaby.nl. In die zeven jaren is er soms niets veranderd. Dat stemt me erg verdrietig. Tegelijkertijd is er soms ook heel veel verandert. Reflux heeft een naam gekregen en is bekender geworden. Ukjes worden soms al met de leeftijd van drie weken gesignaleerd en geholpen. Dat is andere koek dan de negen maanden die ik toen moest doorlopen. Dat zijn mooie sprongen voorwaarts. Maar het is nog niet genoeg. Alle ervaringen vertellen mij dat het weten wat het is en hoe de hulp echt te krijgen een wereld van verschil uitmaken. Dat geeft me heel veel energie en heel veel daadkracht met dit boek. Want ik hoop echt dat het helpt, ik weet zeker dat het gaat helpen. Dat er meer moeders zijn die het heft in eigen hand nemen en zo sneller hun ukje kunnen helpen. Dat er meer zorgverleners komen die het signaleren en serieus nemen. Ik wil dat ik over zeven jaar weer terugblik en dan met verbazing kan lezen hoe het anno 2011 eraan toeging.

Terug naar het boek: de eindfase is in zicht. Maar, zoals met elk goed idee groeit het ook door en ben je nooit echt klaar. Door alle reacties ontsproot weer een toevoeging in ’t schrijversbrein. Die toevoeging wil ik nog doen, al kost het me een dag of 2-3 extra. Maar dan heb je ook wel een boek waar echt alles in staat. Met ’n beetje mazzel kan ik over een week of 2 juichend melden dat mijn deel erop zit! (Dan duurt het nog even, want we hebben nog correctie en opmaak voor de boeg gevolgd door het drukken natuurlijk). Keep ya posted!

 

 

Advertenties

Categorieën: BabyReflux Boek

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: